Podsumowanie pracy zawodowej

 

Mój pracodawca ( Wydział Zarządzania UW) oczekuje, że opiszę swoje zawodowe osiągnięcia 

Wygląda to mniej więcej tak:  

Prof. dr hab. Grażyna WiW  [Wieczorkowska Wierzbińska] jest absolwentką Wydziału Matematyki, Mechaniki i Informatyki Uniwersytetu Warszawskiego ( dyplom mgr z wyróżnieniem), która zafascynowana psychologią kliniczną poświeciła swoje życie zawodowe rozwiązywaniu zagadek psychologicznych. Od 25 lat jest profesorem tytularnym w dyscyplinie: psychologia. 

Jest autorką kilkunastu  książek (m.in. Skalowanie wielowymiarowe jako metoda badania percepcji, Punktowe i przedziałowe reprezentacje celu, Inteligencja motywacyjna: mądre strategie wyboru celu i sposobu działania, Kontrola naszych myśli i uczuć – z Elliotem Aronsonem, Statystyka: od teorii do praktyki – z Jerzym Wierzbińskim, Kierowanie motywacją: rola myśli, emocji i zachowania, Psychologiczne ograniczenia; Rafy psychologiczne zarządzania. Ludzie różnią się od śrubokrętów; Rafy metodologiczne w naukach o zarządzaniu ludźmi). Publikowała także artykuły naukowe we współpracy z wybitnymi psychologami amerykańskimi (m.in z R. Zajoncem; D. Hamiltonem; E. Burnsteinem ) m.in. w takich renomowanych czasopismach, jak „Psychological Science”, „Journal of Personality and Social Psychology”, „Personality and Social Psychology Bulletin”. Pełniła funkcję Associate Editor „ European Management Journal”

Od 1981 pracuje na Uniwersytecie Warszawskim :  do  2008 na Wydziałe  Psychologii ; od  października 2008 na Wydziale  Zarządzania UW [ w latach 2008-2011  w Zakładzie Metod Matematycznych i Statystycznych Zarządzania, od 2011 w Katedrze Psychologii i Socjologii Zarządzania, która kierowała do stycznia 2025].  Przez prawie 20 lat pracę na UW łączyła z pracą w Uniwersytecie SWPS (1997-2017).

Kierowała (1993-2001 - jako dyrektor lub wicedyrektor) Instytutem Studiów Społecznych UW. Była założycielem i pierwszym (1997- 2005) dyrektorem Centrum Otwartej i Multimedialnej Edukacji Uniwersytetu Warszawskiego.Kierowała Radami Naukowymi: Centrum Europejskiego, ISS, COME (2005-2024).  Była  członkiem Rady Programowej Radia KAMPUS (2005- 2008) i Rady Naukowej Dziedzin 2020-2024, która proceduje interdyscyplinarne przewody doktorskie.Rady Dziedzin .  Była członkiem Rady Dyscypliny Zarządzanie  (2016-2024).

Kierowała WISE [Warsaw International Summer Education 1998-2003], w 2014 była autorką koncepcji i wykładowcą Warszawskiej Szkoły Analizy Danych.

Kierowała sześcioma dużymi projektami badawczymi dotyczącymi m.in. strategii działania i adaptacji do zmiany systemowej, poziomu alfabetyzmu funkcjonalnego, w tym  6 letnim projektem (2017-2023) finansowanym przez fundusze europejskie  <Zarządzanie wielokulturowe w erze globalizacji> POWR.03.02.00-IP.08.00-DOK/16 , który zakończył się 17 obronami rozpraw doktorskich (wszystkie rozprawy w języku angielskim, w tym 7 cudzoziemców) .

Wypromowała 6 doktorów psychologii i 15 doktorów zarządzania.   W latach 2016-2024  roku pełniła rolę Kierownika Studiów Doktoranckich WZ_UW.  Od lat uczy/uczyła  Przywództwa Strategicznego/ Analizy Danych na studiach EMBA, psychologii i socjologii w biznesie dla studentów z pokolenia Z.

Od kilkunastu lat jej praca koncentruje się na wykorzystywaniu wiedzy akademickiej w konkretnych  sytuacjach biznesowych. Poza pracą naukowo-dydaktyczną pracuje z klientami w zakresie strategicznego projektowania przyszłości. Kilkanaście lat współpracowała z Altkom Akademią prowadząc wykłady, szkolenia, badania diagnostyczne m.in. efektywności zespołowej.

Jej najnowsze badania dotyczą zastosowania AI do diagnozy  opartej na ilościowych, eksperymentalnych studiach przypadków.   

Drugi tom z trylogii. Rafy metodologiczne w naukach o zarządzaniu ludźmi

Ukazał się - na szczęście w wolnym dostępie drugi tom z zaplanowanej trylogii. Dostęp: 

https://www.wuw.pl/product-pol-20738-Rafy-metodologiczne-w-naukach-o-zarzadzaniu-ludzmi-PDF.html

Zapraszam do metodologicznych przemyśleń.

 

Podręczniki nie różnicują metodologii ze względu na to czy obiektem badań są zasoby rzeczowe, czy ludzie. Autorka, prowadząca badania ludzi i ucząca analiz danych od ponad 40 lat, opisała w monografii RAFY (zagrożenia), których brak świadomości powoduje, że rozwój nauk społecznych nie jest tak dynamiczny, jak skok technologiczny, którego doświadczamy na każdym kroku.
Po przeczytaniu monografii zapamiętamy, że:

(1) ludzi można wylosować, ale nie można ich zmusić, aby dali się „zmierzyć”;

(2) ludzie nie reagują na bodźce, np. instrukcję, lecz na ich własną interpretację;

(3) zróżnicowanie poznawczych, emocjonalnych i behawioralnych reakcji badanych ludzi na ten sam bodziec jest dużo większe niż reakcji biologicznych.

Reakcja ciała na zastrzyk uspokajający jest łatwa do przewidzenia, natomiast reakcja na komunikat uspokajający może zakończyć się efektem asymilacji (badany uspokaja się) lub kontrastu (badany zostaje zirytowany). Wśród omówionych raf opis ograniczeń ludzkich ewaluatorów powinien wzbudzić najwięcej refleksji i wpłynąć na przebieg procesów rekrutacji i ewaluacji. Książka kończy się vademecum badacza opinii – niezbędnikiem wiedzy dla każdego, kto chce układać ankietę i analizować jej wyniki. Czytając, można utrwalać wiedzę, rozwiązując krzyżówki.

Monografia jest ważnym metodologicznym uzupełnieniem dla Czytelników RAF ZARZĄDZANIA. Ludzie różnią się od śrubokrętów.

Publikacja na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 PL (CC BY 3.0 PL) (pełna treść wzorca dostępna pod adresem: http://creativecommons.org/licenses/by/3.0/pl/legalcode).

******

Methodological Reefs in Human Resource Management Studies

Textbooks do not differentiate between methodologies depending on whether the object of research is material resources or people. The author, who has been conducting research on people and teaching data analysis for over 40 years, described in her monograph the RAFY (threats), whose lack of awareness means that the development of social sciences is not as dynamic as the technological leap we are experiencing at every turn.

After reading the monograph, we will remember that:
(1) people can be randomly selected, but they cannot be forced to allow themselves to be ‘measured’;
(2) people do not respond to stimuli, e.g. instructions, but to their own interpretation of them;
(3) the diversity of cognitive, emotional and behavioural responses of the people studied to the same stimulus is much greater than that of biological responses.

The body's reaction to a sedative injection may be easy to predict; however, the response to a sedative message may result in assimilation (the subject calms down) or contrast (the subject becomes irritated). Among the reefs discussed, the description of the limitations of human evaluators should provoke the most reflection and influence the course of recruitment and evaluation processes. The monograph ends with a researcher's handbook – an essential guide for anyone who wants to design a survey and analyse its results. While reading, you can consolidate your knowledge by solving crossword puzzles.

The monograph is an important methodological supplement for readers of MANAGEMENT REEFS: People Are Different From Screwdrivers.

Keywords: management, human resource management pitfalls, methodological management reefs, individual trait diagnosis, employee evaluation, recruitment processes.

Zobacz pierwszą część monografii: Rafy zarządzania. Ludzie różnią się od śrubokrętów »

#metodologia

Wykorzystanie AI w medycynie i zarządzaniu ludźmi

 

Rok 2025 został zdominowany przez rewolucję AI. Senat UW zatwierdził program naszych studiów magisterskich „Zarządzanie ludźmi wykorzystaniem AI”, które ruszą 1.10.2026 a tymczasem każdy miesiąc przynosi nowe AI funkcjonalności.

Przykładowo "Strategia Al Google w drugiej połowie 2025 roku została zdefiniowana przez agresywną produktyzację, głęboką integrację z istniejącym ekosystemem oraz pragmatyczne skupienie na tworzeniu wartości dla przedsiębiorstw." 
Co miesięczna publikacja  nowych  „Gemini Drops" wytwarza na AI Google presję  ciągłego dostarczania znaczących i przełomowych innowacji, a na nas  wywiera presję wymuszającą ciągłą absorpcję nowości.

Z dużą przyjemnością wzięłam udział w panelu, w którym razem lekarzami (członkami Sekcji Sztucznej Inteligencji i Rozwiązań Cyfrowych PTK- dziękuję za zaproszenie👪) dyskutowałam o tym czy AI w medycynie to tylko narzędzie, profesjonalny partner czy tez może przemijająca moda (ślepa uliczka)?

Link do nagrania  https://www.youtube.com/live/KkrQGNVj08s (początek 3:01:31)
To już mój drugi  udział w  kongresie w Kajetanach  https://kongres-zdrowiepolakow.pl/.

Pierwszy tom z trylogii: Rafy zarządzania. Ludzie różnią się od śrubokrętów

W czasach, gdy internet jest zalany psychologicznymi tekstami, a AI multiplikuje tę liczbę, w książce ZSYNTETYZOWAŁĄM  wiedzę o zmienionym informacyjnie świecie i tym, jak sieci neuronowe w naszych głowach sobie z tym radzą.

Rafy i pułapki są jak nimfy wabiące Odyseusza pięknym śpiewem – obiecują bezwysiłkowe (a więc w większości sytuacji przyjemne) przetwarzanie informacji, które często prowadzi nas na manowce. Aby na nie nie wpaść, powinniśmy pamiętać, że: 

1. Od wabiącej mocy raf i pułapek nikt nie jest wolny. 

2. Unikanie raf i pułapek wymaga umiejętności trafnej autorefleksji, która wymaga wiedzy na temat reakcji poznawczych (co myślimy), emocjonalnych (co czujemy) i behawioralnych (jak się zachowujemy). 

3. Umiejętności trafnej autorefleksji musi towarzyszyć chęć wykorzystywania tej zdolności.

W książce  omówiłam 9 niebezpiecznych raf w zarządzaniu ludźmi-  w tym także sobą, aby nauczyć się aktywizacji tej ważnej wiedzy w momencie, w którym jest ona potrzebna. W zapamiętaniu tego, co ważne, pomoże lista 16 pułapek i 44 przykładów wyników badań.

Zaczynam od opisu zmian (kultura neoliberalizmu, zalew informacji, usieciowiona żarłoczność, ociężałość i przemądrzałość, niebezpieczne algorytmy i obrazy, poczucie stłoczenia w świecie nadmiaru płytkich relacji, krótkotrwałe relacje transakcyjne, asymetryczna usieciowiona bliskość bez zobowiązań, przeciążenie decyzyjne i emocjonalne). Poznamy  podstawowe zasady tworzenia się i działania sieci  neuronowych w naszych głowach.  Podstawowy podział dotyczy podziału na pracę  Holistyka i Analityka i ich sieci uwagi . Następnie omawiam  dziewięć  RAF PSYCHOLOGICZNYCH i związanych z nimi pułapek: #1. Rafa aktywizacji (pułapki ślepoty pozauwagowej i   kolejności) #2. Rafa konfirmacji (pułapka zbyt wczesnej aktywizacji) #3. Rafa zakotwiczenia (pułapki: pierwszej kotwicy, porównań społecznych, asymilacji vs kontrastu) #4. Rafa lenistwa poznawczego (pułapki stereotypizacji, ograniczenia zasobów poznawczych) #5. Rafa inercji (pułapki status quo, utopionych kosztów) #6. Rafa dynamiki procesu emocjonalnego (pułapki: ekspozycji, habituacji/adaptacji/przesytu, prognozowania afektywnego) #7. Rafa  mylnej interpretacji pobudzenia fizjologicznego #8. Rafa zarażenia afektywnego #9. Rafa asymetrii (pułapki: inklinacji pozytywnej,  większego zainteresowania zdarzeniami negatywnymi, silniejszej reakcji na zdarzenia negatywne.

 

Bartek Michałowicz (8-05-1980 11-08-2025)

 

 16 sierpnia 2025 roku na pogrzebie dr. inż. B. Michałowicza powiedziałam:

 Bartka poznałam w roku 2000, kiedy razem z moją córką – która jest dziś z nami – studiował fizykę. Oboje wkrótce zmienili kierunek studiów. Bartek ukończył informatykę na Wydziale Matematyki i Nauk Informacyjnych Politechniki Warszawskiej. Uzyskał tytuł inżyniera w zakresie informatyki stosowanej, a następnie tytuł magistra w zakresie projektowania systemów CAD/CAM.

Kiedy byłam dyrektorem Centrum Otwartej i Multimedialnej Edukacji Uniwersytetu Warszawskiego [COME UW], bardzo potrzebowałam osób o takich kwalifikacjach, jakie miał Bartek. Jest dziś z nami ówczesny wicedyrektor COME UW, dr Grzegorz Król, który stworzył pierwszą platformę e-learningową w czasach, gdy Moodle jeszcze nie istniał. Matematyczne i programistyczne umiejętności Bartka były niezwykle cenne i wykorzystywane także przez kolejnego wicedyrektora COME UW, dr. fizyki Piotra Kochańskiego, który też przyjechał Bartka pożegnać.

Oprócz wprowadzania edukacji internetowej na Uniwersytecie Warszawskim organizowaliśmy wspólnie także międzynarodowe szkoły letnie WISE – Warsaw International Summer Education. Brali w nich udział najlepsi amerykańscy profesorowie, m.in. Elliot Aronson, Philip Zimbardo, Christina Maslach,   Michael Kulhman, Norbert Schwartz, Daphne Oesyerman, Rowell Huesmann, Warren Thorngate, Eugene  Burnstein, Richard Gonzalez. Te kursy były początkiem ich wieloletniej współpracy z UW.

Przyjeżdżali poźniej do Warszawy ucząc  na Wydziale Psychologii UW, prof. Gonzalez prowadził zajęcia w Warszawskiej Szkole Analizy Danych, prof. Burnstein sfinansował w własnych pieniedzy specjalne stypendium dla pracowników Uniwersytetu Warszawskiego, umożliwiające im staże w Institute for Social Research na Uniwersytecie Michigan w Ann Arbor. Bartek zdobył to stypendium w 2018 roku i spędził dwa miesiące, pracując w laboratorium prof. Gonzaleza. Pięć lat później profesor Gonzalez, już z własnych środków badawczych, sfinansował kolejny pobyt Bartka w jego laboratorium.

W 2005 roku powróciłam do moich podstawowych obowiązków na Wydziale Psychologii UW zmieniając afiliację  w 2008 roku – na Wydział  Zarządzania. Bartek nadal pracował w COMEUW równocześnie uczestnicząc w badaniach prowadzonych przez mój zespół. 

COME UW, które  zmieniło parę lat temu nazwę na Centrum Kompetencji Cyfrowych reprezentują dziś na uroczystości pani dyrektor dr Iza Bednarczyk wraz ze swoim zastępcą Dominikiem Purchałą i pracownikami, m.in. Anną Żukowską, Magdą Eljaszuk i Anną Serafińską.

W 2012 roku mój mąż, prof. dr hab. Jerzy Wierzbiński – obecny dziś z nami – zaproponował Bartkowi pracę w kierowanej przez siebie jednostce organizacyjnej Wydziału Zarządzania UW, zajmującej się metodami ilościowymi.  Bartek świetnie odnalazł się w roli nauczyciela akademickiego. Bardzo lubił uczyć, a studenci, którym zależało na jakości kształcenia i zdobywaniu solidnych kwalifikacji, potrafili to docenić.

Studenci w opublikowanym na Facebooku wpisie napisali:

„Chyba nie ma studenta WZ UW, który nie znałby Doktora Michałowicza – Jego życzliwości, poczucia humoru, otwartości na rozmowę i umiejętności tłumaczenia nawet najtrudniejszych zagadnień w sposób prosty i inspirujący. Był kimś, kto łączył ogromną wiedzę z prawdziwą pasją do nauczania, nieustannie dbając o to, by zajęcia były nie tylko wartościowe, ale i ciekawe.”

Ten wpis był wielokrotnie udostępniany, a liczba studentów, którzy symbolicznie się pod nim podpisali, jest trudna do policzenia. Wiemy jednak, że przekracza ona tysiąc osób – bo tylko pod jednym postem swój żal  wyraziło ponad 800 studentów.

 

Efektem naszej wspólnej pracy  naukowej w Katedrze Psychologii i Socjologii Zarządzania – którą dziś reprezentują: dr Anna Kuźmińska, dr Krzysztof Nowak, dr hab. Anna Pawłowska, prof. UW, mgr Mariola Majchrak, mgr Wiola Kochańska i kierująca nią od  stycznia 2025 roku  dr hab. Agnieszka Kacprzak, prof. UW  – była obroniona w 2016 roku rozprawa doktorska Bartka.

 Jego napisana pod moim kierunkiem praca doktorska < Ankiety Ewaluacyjne w szkolnictwie wyższym: wpływ wyboru ewaluatorów>  dotyczyła analizy przydatności ankiet ewaluacyjnych w szkolnictwie wyższym. Niestety, w kulturze neoliberalnej, w której żyjemy, część osób traktuje kształcenie w szkole wyższej jako usługę edukacyjną, a ankiety ewaluacyjne – wzorowane na badaniach satysfakcji klientów – jako element oceny pracy wykładowców. W rozprawie Bartka pokazano, że problemem jest nie tylko dobór i konstrukcja narzędzi ewaluacyjnych, lecz także interpretacja wyników. Bartek przeanalizował blisko 130 tysięcy ankiet – tak ogromny zbiór danych, że wymagał on Jego specjalistycznych kompetencji programistycznych. Wśród ważnych wniosków znalazła się konkluzja, że ponad połowa studentów w ogóle nie uczestniczy w ewaluacji zajęć, a 1/3 wypełnia ankiety w sposób niestaranny.

Nie mamy wątpliwości, że przełom w naukach społecznych nastąpi – podobnie jak w medycynie – dzięki wprowadzeniu do badań technologii biosensorów (takich jak czujniki pulsu czy eye-trackery). Choć pierwsze badania z ich użyciem pojawiły się w rozprawie doktorskiej dr. Krzysztofa Nowaka (fizyka i psychologa  z podstawowego wykształcenia) w 2019 roku, nie miałam wątpliwości, że na czele tworzonego Laboratorium Interaktywnej Diagnozy powinien stanąć właśnie inżynier  Michałowicz. Był do tego wyjątkowo przygotowany. Odbył bowiem dwa staże w doskonale wyposażonym laboratorium BioSocial Methods Collaborative na Uniwersytecie Michigan, gdzie uczył się od najlepszych specjalistów w tej dziedzinie. Na Wydziale Zarządzania UW pracował także ze studentami, dbając, aby ich prace licencjackie zawierały wyniki badań eksperymentalnych, ciekawe analizy i interesujące  wizualizacje danych. 

W XXI wieku „data literacy”, czyli umiejętność rozumienia i krytycznej analizy danych, jest kompetencją przyszłości – i właśnie tego Bartek uczył swoich studentów. Nie ma bowiem wątpliwości, ze najprostszą drogą do kształcenia myślenia krytycznego jest nauka matematyki. Dlatego jego matematyczne przygotowanie sprawiało, że był tak cennym pracownikiem Wydziału Zarządzania. Dziś żegnają go nie tylko Dziekan, prof.  dr hab. Grzegorz Karasiewicz, lecz także trójka prodziekanów: prof. Katarzyna Dziewanowska, Prodziekan ds. współpracy międzynarodowej, prof. Monika Skorek, Prodziekan ds. studenckich i jakości kształcenia oraz Kierownik Jednostki Dydaktycznej, prof. Marcin Żernigała, Prodziekan ds. nauki.

Pożegnać Bartka przybyła także licznie reprezentowana Katedra Metod Ilościowych, która niedawno uruchomiła nowy kierunek studiów – Analitykę Biznesową, wg programu Bartka autorstwa.

Jednym zdaniem można powiedzieć, że Bartka wyróżniały wybitne kompetencje informatyczne, umiejętność pełnej koncentracji na zadaniach i nieprzeciętna inteligencja. Naprawdę nie wiem, czy i jak Wydział Zarządzania będzie w stanie Go zastąpić.  Rodzicom  – których chcemy wspierać w tym tragicznym czasie – nikt tak wspaniałego syna nie zastąpi.

Uzupełnienie 

18 listopada 2025 r. na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego odbyła się uroczystość upamiętniająca dr. Bartłomieja Michałowicza – cenionego wykładowcę, oddanego dydaktyka i niezwykle życzliwego człowieka, który przez lata współtworzył społeczność naszego Wydziału.

W ogrodzie Wydziału posadzono dąb „Bartek”, który ma symbolicznie przypominać kolejnym pokoleniom studentów o wartościach reprezentowanych przez dr. Michałowicza: rzetelności, otwartości oraz pasji do pogłębiania wiedzy.

Tablicę pamiątkową odsłonił Dziekan Wydziału Zarządzania, Prof. dr hab. Grzegorz Karasiewicz, podkreślając w swoim wystąpieniu ogromny wkład dr. Michałowicza w rozwój dydaktyki oraz Jego wyjątkową kulturę osobistą.

W wydarzeniu uczestniczyli pracownicy, studenci oraz Rodzice dr. Michałowicza, a także:

– Prof. dr hab. Bolesław Borkowski, Kierownik Katedry Metod Ilościowych,

– Prof. dr hab. Grażyna Wieczorkowska-Wierzbińska,

– Dr hab. Monika Skorek, prof. UW - Prodziekan ds. studenckich i jakości kształcenia.

Wszyscy zgromadzeni podkreślali, jak wielką stratą dla Wydziału jest przedwczesne odejście dr. Michałowicza, wyrażając jednocześnie wdzięczność za Jego pracę, oddanie i inspirację.

Dzisiejsza uroczystość była wyrazem pamięci, szacunku i głębokiej wdzięczności wobec osoby, która na trwałe zapisała się w historii Wydziału Zarządzania UW.

https://www.facebook.com/emichalowicz/posts/32331381013172016

18 października  2025, gdy  posadzony został dąb upamiętniający Bartka prof. Borkowski  powiedział :

Panie Dziekanie, Szanowni Rodzice Bartka,

Bartku, stoimy przed dębem, dębem pamięci Bartek,  przed chwilą  Pan Dziekan razem z Twoimi Rodzicami dokonali odsłonięcia tablicy upamiętniającej Twoją pracę i oddanie społeczności akademickiej.

Dąb wspaniale oddaje cechy Twojego charakteru: mądrość,  solidność i siłę charakteru.

Dr Bartłomiej Michałowicz ukończył studia inżynierskie i magisterskie na prestiżowym  Wydziale Matematyki i Nauk Informacyjnych  na Politechnice Warszawskiej, a następnie uzyskał stopień doktora nauk o zarządzaniu na Uniwersytecie Warszawskim

Odznaczał się niespożytą energią, życzliwością i kreatywnym podejściem do dydaktyki.  Był ambitny, wymagający wobec siebie i innych, a jednocześnie serdeczny i pomocny. Walczył o jakość programów kształcenia, pracując z zapałem – od nauczania matematyki akademickiej po realizację międzynarodowych inicjatyw. Nasi studenci najczęściej wybierali właśnie Bartka na promotora swoich prac licencjackich czy magisterskich.  

Wiele godzin spędziliśmy razem nad dyskusją o programach i sposobie przekazywania wiedzy studentom z zakresu matematyki, statystyki i metod ilościowych w szybko zmieniających się podejściu i narzędziach analizy materiału empirycznego. Byliśmy w pełni zgodni, że nie możemy pomijać nowej kultury analizy danych empirycznych, tj, metod algorytmicznych analizy dużych zbiorów danych,  zwanych powszechnie metodami AI.  Stąd też Bartek był pomysłodawcą i twórcą studiów magisterskich Analityka Biznesowa, kierownikiem Laboratorium Interaktywnej Diagnozy na których  wykorzystywał nowoczesne metody biometryczne  i uczestniczył w wielu innych programach studiów, proponując tam nowoczesne metody analizy danych empirycznych.

Jako kierownik Laboratorium Interaktywnej Diagnozy był pionierem w wykorzystaniu nowoczesnych metod biometrycznych.

Przez ponad 20 lat był związany z Centrum Otwartej i Multimedialnej Edukacji, a następnie z Centrum Kompetencji Cyfrowych UW, gdzie dzielił się wiedzą, pasją i cudownym poczuciem humoru.  Aktywnie uczestniczył w projektach cyfrowych, edukacyjnych w pracach europejskiego sojuszu uniwersytetów 4EU+.

Są to tylko niektóre Jego aktywności naukowe i dydaktyczne na Wydziale, o szczegółach Jego dorobku naukowego i dydaktycznego będziemy dyskutować na specjalnym otwartym seminarium Katedry, które wkrótce zorganizujemy. 

 Bartku,

podziwialiśmy Twoje sportowe pasje: nurkowanie, motocykle, jazdę na rowerze, bieganie. Na Twoim biurku często widzieliśmy nowe sportowe akcesoria, które były dowodem na to, że każdą swoją pasję rozwijałeś z pełnym zaangażowaniem.

Byłeś wspaniałym  i wyrozumiałym Kolegą. Twoje nagłe i przedwczesne odejście było dla nas szokiem.

Będziemy Ciebie pamiętać Bartku.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bohaterska WALKA ze ZŁEM

 

7 maja 2025 o godzinie 11:30 towarzyszyliśmy w ostatniej drodze mojego promotora prof. Janusza Grzelaka, który całym swoim życiem – zarówno w pracach naukowych, jak i działalności społecznej – pokazywał, że DOBRE życie to życie podporządkowane walce nie o indywidualne zaszczyty i przyjemności, lecz o DOBRO WSPÓLNE.

Tego samego dnia, kilka godzin później, dwoje pracowników UW stoczyło walkę ze złem na śmierć i życie. Cała moja wiedza psychologiczna każe mi obwiniać promowaną przez kulturę neoliberalną IZOLACJĘ SPOŁECZNĄ. Nikt nie zauważył, co działo się w umyśle studenta? Zauważył, ale uznał, że to nie jego sprawa?

Dopiero tragedia sprawiła, że dowiedzieliśmy się, kto z nas jest BOHATEREM. Władze UW natychmiast uruchomiły pomoc systemową – nie tylko w warstwie symbolicznej, takiej jak wieczorna wizyta Rektora w szpitalu czy planowane wręczenie odznaczenia na najbliższym posiedzeniu Senatu – ale również w postaci wsparcia finansowego i psychologicznego dla Bohaterskiego Strażnika i Jego rodziny. SYSTEMOWĄ opieką została objęta również rodzina zamordowanej– co istotne, pomoc finansowa roztoczona przez UW nad Jej rodziną będzie trwała aż do ukończenia przez najmłodsze dziecko 25. roku życia.

Co musimy zrobić, aby zminimalizować prawdopodobieństwo kolejnych ataków ucieleśnionego zła? Wszyscy musimy czuć się odpowiedzialni za wspólne bezpieczeństwo. Wiadomo, że prawdopodobieństwo prawidłowej reakcji rośnie, gdy jest ona wcześniej przećwiczona także w wyobraźni. Porozmawiamy na zajęciach o strategiach postępowania w sytuacjach alarmowych. Bądźmy czujni, bo liczba osób izolujących się od wspólnoty rośnie. Trzeba robić wszystko, by ten trend odwrócić.

Tadeusz Iwiński (4 czerwca 1939- 3 maja 2025)

 Wczoraj byliśmy na mszy za duszę Janusz Grzelaka (kaplica w Centrum Animacji Misyjnej była pełna), a przed chwilą dowiedziałam się, że na drugą stronę przeszedł dr Tadeusz Iwiński (mój opiekun naukowy na matematyce), który tydzień temu napisał pod nekrologiem Janusza:

„Mieliśmy się spotkać na kawę. Teraz, Januszu, musisz poczekać, aż przejdę na drugą stronę”.

Tak jak mówił wczoraj Szymek Grzelak, SMUTEK w naszych sercach miesza się z WDZIĘCZNOŚCIĄ za to, że byli w naszym życiu. Nie mogę przecenić ich wpływu na mój rozwój naukowy.

Radę dr Iwińskiego, gdy borykałam się z dowodem twierdzenia będącego moją pracą magisterską z matematyki — „Pani Grażyno, atakować tam, gdzie puszcza” — stosuję do dziś w najprzeróżniejszych kontekstach. To dr Iwiński nalegał, abym na psychologii wybrała specjalizację „kliniczna dorosłego”, bo inaczej psychologowie nie uznają mnie za „swoją”. Czułam się zawstydzona, gdy Tadeusz (zaproponował przejście na Ty po obronie pracy magisterskiej) publicznie nazywał mnie swoją najlepszą studentką. Ja — niestety — nigdy publicznie nie podziękowałam Mu za pokierowanie moim rozwojem. Robię to więc teraz. BARDZO, BARDZO, BARDZO DZIĘKUJĘ!

Piękny życiorys został opisany tutaj https://www.podkowalesna-tppl.pl/tadeusz-iwinski-2/

Janusz Grzelak (12 lipca 1941- 24 kwietnia 2025)

 

Patryk Hałajczak Przewodniczący Zarządu Warszawskiego  Oddziału Terenowego PTP mówił na pogrzebie:

 Całe swoje życie związał z nauką, edukacją i służbą społeczną. Był nie tylko jednym z najwybitniejszych przedstawicieli psychologii społecznej w Polsce, ale także człowiekiem, który swoją obecnością, mądrością i spokojem potrafił jednoczyć środowisko naukowe i inspirować kolejne pokolenia badaczy.

Żegnamy nie tylko uczonego. Żegnamy człowieka wielkiej klasy. Człowieka o głębokim poczuciu odpowiedzialności – zarówno jako naukowiec, jak i jako obywatel.

M.in. jako opozycjonista, aktywny uczestnik obrad okrągłego stołu, wiceminister edukacji, współtwórca Komitetu Helsińskiego i członek Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka –Profesor dawał świadectwo, że etos naukowca nie kończy się na publikacjach, lecz obejmuje aktywną troskę o dobro wspólne.

 Drogę życia Profesora można określić jako  wierną, ofiarną i piękną -  „przeszedł przez ziemię, dobrze czyniąc” (Dz 10,38). Taka była jego obecność wśród nas – pełna dobra, uczciwości i łagodnej siły.  

 Ja mogę się pod tymi słowami tylko podpisać – pozostajesz z nami – w pamięci, w myśli, w wartościach, które nam przekazałeś. Będziemy pamiętać aby tak jak Ty NON SIBI, SED ALIIS VIXIT!( żyć nie dla siebie ale dla wspólnoty także  Twojego ukochanego Wydziału Psychologii ).

Aktualizacja - 7 .04 .2026  Szymon - jedyny syn - napisał:  24 kwietnia będzie rocznica śmierci Taty.

 Docelowy nagrobek jest wymyślony z mocnymi akcentami tatrzańskimi tak, by pasował dla obojga.  Sektor E VI 5  na Wólce Węglowej - blisko pónocno-wschodniego narożnika. Dobre miejsce do zadumy, wspomnień, modlitwy. Otwiera na więcej.